Feniks

Mijn blog is zo dood als een pier.
Het heeft een kort, maar – voor mijn doen – gevarieerd en gevuld leven gekend.
Uit de dood opstaan is niet zo moeilijk in cyberspace, dus de kans is niet onbestaande dat ‘Misschien’ over onbepaalde tijd uit zijn eigen as herrijst. Misschien.

NZ

En dan begin je weer te twijfelen…

Kinderopvang 2

De zoon hield zich flink. Dus deed de moeder dat ook. Gelukkig voor beiden was het maar een korte halve eerste dag. Maar ze zijn er wel alle twee moe van.

Spiegelbeeld

De oudeste zoon staat voor de spiegel. Hij kijkt naar zichzelf en lacht. “Wil je met me spelen, B.?” vraagt hij aan het mannetje in de spiegel. “Ja? Dan kunnen we vragen aan juf Katleen of…”

Misschien duurt de vakantie toch net iets te lang voor een kleuter. Misschien heeft hij tijdens de zomermaanden te weinig leeftijdsgenootjes gezien.

Facebook

Ik heb sinds enkele dagen een facebookaccount. Eigenlijk alleen om enkele ‘verloren’ vrienden te zoeken. Nummer 1 werd reeds gelocaliseerd. De andere twee hoop ik ook nog te vinden. Maar ondertussen is de trein vertrokken en heb ik al 14 vriendjes. Tijd om me af te vragen of ik mijn vrije tijd echt wel wil steken in dit internetgedoe.

Weer naar school

Ik heb het gevoel dat we dit jaar niet al in juli bestookt werden met reclamefolders en -borden met de slogan ‘Weer naar school’ of etalages vol potloden en boekentassen. Ondertussen zijn we midden augustus en moet ik zelf stilletjes aan de juiste gemoedstoestand opwekken om me klaar te kunnen maken voor een nieuwe start op 1 september, na een afwezigheid van 10,5 maanden. Ik heb alvast één stap in de goede richting gezet: mijn pennen zijn schoon gemaakt, de ene is gevuld met blauwe inkt en de andere met rode en ze zitten netjes in hun etui, naast het bijpassende vulpotlood. Ik kan/moet/wil bijna weer naar school.

Moe

Ik ben te moe voor wat dan ook. Ik heb nog net genoeg kracht om te smullen van een heel erg grote dame blanche met extra slagroom. Als nú het ijskarretje niet langskomt…

Censuur

Onlangs zaten we met vrienden in de tuin te kletsen met de geur van barbecue nog om ons heen. Of het een vorm van censuur is als je een organisatie vraagt om een muzikant niet op het programma te zetten wegens diens niet mis te verstane en volgens jou bescheiden maar overigens juiste mening ook foute opinies in de songteksten. We vonden geen bevredigend antwoord.

Ik heb het onderwerp even laten rusten en denk er nu als volgt over.

Natuurlijk is het geen censuur. Je houdt niemand tegen om zijn muziek te kopen of te beluisteren. Je laat al wie wil naar één van zijn concerten gaan. Je zegt alleen dat jij er niet mee akkoord gaat en dat je het niet oké vindt dat een gesubsidieerd festivalletje hem programmeert.

Een ander voorbeeld. Je bent eigenaar van een boekhandel. Er komt een nieuw boek uit waarin volgens jou erg verkeerde ideeën en meningen worden geventileerd. Je beslist het boek niet aan te kopen. In jouw winkel staan er andere boeken op de rekken uitgestald. Je vindt echter dat elke andere boekhandelaar voor zichzelf moet uitmaken of hij het boek toch wil verkopen. Het recht op vrije meningsuiting wordt dus niet met de voeten getreden.

Of zie ik iets over het hoofd?

Schattig

Vanochtend riep de oudste zoon niet om zijn papa – zoals gewoonlijk – maar om zijn broertje. Een mooi begin van een nieuwe dag.

Woensdagmiddagimpressie

Een wit autobusje rijdt door de straat. Uit een megafoon klinkt een Antwerpse cassettestem die haar best doet AN te spreken: “Oud èzer, koper, looëd en zienk. Platte batteries en oek wrakken van auauto’s.” En opnieuw, en opnieuw, en opnieuw.
Probeer dat maar eens uit je systeem te krijgen.