Censuur
8 augustus 2008
Onlangs zaten we met vrienden in de tuin te kletsen met de geur van barbecue nog om ons heen. Of het een vorm van censuur is als je een organisatie vraagt om een muzikant niet op het programma te zetten wegens diens niet mis te verstane en volgens jou bescheiden maar overigens juiste mening ook foute opinies in de songteksten. We vonden geen bevredigend antwoord.
Ik heb het onderwerp even laten rusten en denk er nu als volgt over.
Natuurlijk is het geen censuur. Je houdt niemand tegen om zijn muziek te kopen of te beluisteren. Je laat al wie wil naar één van zijn concerten gaan. Je zegt alleen dat jij er niet mee akkoord gaat en dat je het niet oké vindt dat een gesubsidieerd festivalletje hem programmeert.
Een ander voorbeeld. Je bent eigenaar van een boekhandel. Er komt een nieuw boek uit waarin volgens jou erg verkeerde ideeën en meningen worden geventileerd. Je beslist het boek niet aan te kopen. In jouw winkel staan er andere boeken op de rekken uitgestald. Je vindt echter dat elke andere boekhandelaar voor zichzelf moet uitmaken of hij het boek toch wil verkopen. Het recht op vrije meningsuiting wordt dus niet met de voeten getreden.
Of zie ik iets over het hoofd?
Nieuw-Zeeland-gevoel
4 augustus 2008
Een hele tijd geleden vulde ik een online vragenlijst in om me kandidaat te stellen voor een immigratieprocedure. Want sinds ik bijna negen jaar geleden ruim zes maanden lang in Nieuw-Zeeland heb rondgetrokken, voel ik het af en toe kriebelen. Maar ik had niet gedacht dat ik dat plan ernstig in overweging zou moeten nemen: ik zou toch geen kans maken om een visum te krijgen. Het tegendeel bleek waar: “Op basis van de door u aangeleverde informatie delen wij u mede dat u zeer waarschijnlijk in aanmerking komt voor een succesvolle emigratie.”
Maar wil ik echt weg? Ik ben er nog altijd niet uit.
Intussen doen de avonden buiten op straat met de buren me denken aan toen…
Verantwoordelijkheid
8 juni 2008
Ik neem aan dat de meeste mensen ermee akkoord gaan dat wie ouder is dan laten we zeggen 26 jaar volledig verantwoordelijk is voor zijn of haar eigen leven. Je opvoeding als excuus gebruiken is niet langer opportuun. Je neemt je eigen beslissingen en aanvaardt de gevolgen. Dat impliceert natuurlijk dat niemand het recht heeft om zich te moeien met hoe je je leven inricht. Met dit probleem tot gevolg: als je merkt of denkt dat iemand de verkeerde weg inslaat, moet je dan ingrijpen of niet? Met andere woorden: in hoeverre ben je ook verantwoordelijk voor anderen?
