Woensdagmiddagimpressie

Een wit autobusje rijdt door de straat. Uit een megafoon klinkt een Antwerpse cassettestem die haar best doet AN te spreken: “Oud èzer, koper, looëd en zienk. Platte batteries en oek wrakken van auauto’s.” En opnieuw, en opnieuw, en opnieuw.
Probeer dat maar eens uit je systeem te krijgen.

Nieuw-Zeeland-gevoel

Een hele tijd geleden vulde ik een online vragenlijst in om me kandidaat te stellen voor een immigratieprocedure. Want sinds ik bijna negen jaar geleden ruim zes maanden lang in Nieuw-Zeeland heb rondgetrokken, voel ik het af en toe kriebelen. Maar ik had niet gedacht dat ik dat plan ernstig in overweging zou moeten nemen: ik zou toch geen kans maken om een visum te krijgen. Het tegendeel bleek waar: “Op basis van de door u aangeleverde informatie delen wij u mede dat u zeer waarschijnlijk in aanmerking komt voor een succesvolle emigratie.”

Maar wil ik echt weg? Ik ben er nog altijd niet uit.

Intussen doen de avonden buiten op straat met de buren me denken aan toen…

Zomer

Iedereen op straat. En ook de plonsbadjes.
Het geroezemoes van kletsende volwassenen. En ook het geschater van spelende kinderen.
De geur van zonnemelk. En ook van ontsmettingsmiddel, want er wordt wild gefietst en soms pijnlijk gebotst.
Genieten van een fris pintje. En ook – als het wat later wordt – van een al lauw geworden glas rosé.
Een moe gespeeld zoontje dat op je schoot komt gekropen. En zich lekker tegen je aan nestelt.